Unha mánager de Audika non fichaba e perde as horas extra

O Tribunal Superior de Xustiza de Castela e León rexeitou que unha mánager rexional de Audika (Audio Selección SL) en León sume horas extra de desprazamento ao seu salario para calcular a indemnización por despedimento. Pedía que o seu salario regulador pasase de 4.289,32 € a 5.927,02 € brutos ao mes. A empresa déralle unha app para fichar dende o móbil, que permitía facelo a calquera hora do día ou da noite, e ela non a usaba.

Segundo a sala, a traballadora “non pode pretender trasladarlle á empresa as consecuencias probatorias dunha ausencia de rexistro que, neste caso concreto, non deriva da inexistencia dun instrumento posto á súa disposición, senón da decisión da propia traballadora de non utilizalo”. É a STSJ CL 3834/2026, do 9 de outubro (Sala do Social de Valladolid, recurso de suplicación 1693/2026). Non é firme, porque cabe recurso de casación para a unificación de doutrina ante o Tribunal Supremo.

Un despedimento improcedente e 1.600 € en xogo

A traballadora entrou na empresa o 3 de febreiro de 2025 como Regional Manager, con contrato indefinido a tempo completo. Os seus tíquets sitúana en centros auditivos de Castela e León, Asturias, Galicia e Madrid, e segundo o seu recurso non tiña un centro de traballo fixo. O 12 de decembro de 2025 a empresa despediuna por motivos disciplinarios, acusándoa de ter dado instrucións para facturar adaptacións que non correspondían a vendas reais.

O Tribunal de Instancia de León (praza n.º 3, sentenza 190/2026, do 8 de maio) declarou o despedimento improcedente e deulle a Audika a opción de readmitila, con salarios de tramitación de 141,02 € diarios, ou de pagarlle 4.265,82 € de indemnización. A traballadora recorreu só o salario. Cos 5.927,02 € que reclamaba, a indemnización rondaría os 5.900 €, uns 1.600 € máis segundo o noso cálculo. Con dez meses de antigüidade a diferenza é pequena. O que ten interese é por que o TSX non aceptou esas horas.

Dez meses de viaxes e unha app que non se usaba

O horario que o xulgado deu por probado era de 9:30 a 18:30, cunha pausa para comer. Ela sostiña que a súa xornada empezaba antes, cando saía da súa casa, nun municipio pegado a León, cara a Burgos, Valladolid, Salamanca, Xixón ou Santiago, e remataba ao volver. Segundo a súa versión, a empresa planificaba os destinos con tres meses de antelación, pagaba o coche ou o transporte, e ela non decidía nin o sitio nin a hora de chegada.

Para probalo achegou case 180 páxinas de tíquets e xustificantes de gasto: taxis en Madrid, peaxes da autoestrada de León, aparcadoiros de Burgos e Valladolid, cafés de estrada. A xuíza revisounos un por un e transcribiunos mes a mes nos feitos probados. Moitas páxinas eran ilexibles, de moitos días non constaba nada, e os aparcadoiros, que eran o máis abundante, adoitaban marcar a entrada entre as 9:00 e as 9:30 e a saída entre as 18:00 e as 19:00, que vén sendo o horario que xa tiña recoñecido. Había tíquets de primeira hora preto da súa casa (7:08, 7:30, 7:35), pero só duns poucos días.

O seu propio rexistro de xornada non aparece entre esas probas, e segundo o feito probado quinto o rexistro horario “dependía única e exclusivamente da traballadora”, que fichaba “a través do seu teléfono móbil, mediante unha aplicación”. No recurso intentou cambiar ese feito alegando que o documento de horas da empresa só recollía a súa presenza nas tendas e non os traxectos. O TSX rexeitouno, porque iso esixía volver valorar toda a proba, e en suplicación só se corrixen erros evidentes que resulten dun documento concreto.

Horas extra sen fichar cun horario fixo

No recurso apoiábase na STS 372/2026, do 15 de abril, que fixa como se reparte a carga da proba das horas extra cando falta o rexistro. Explicámola en detalle no artigo sobre esa sentenza do Supremo. O TSX úsaa na súa contra, por dous motivos.

O primeiro é o horario. O Supremo distingue entre quen non ten horario fixo e quen si o ten. Cun horario predeterminado, o traballador non ten que probar toda a súa xornada, pero si achegar indicios de que traballaba fóra dese horario. Só con eses indicios entra en xogo a regra de que a falta de rexistro non pode prexudicalo. A mánager tiña un horario regular de 9:30 a 18:30, así que lle tocaba a ela demostrar os excesos.

O segundo é que as regras de carga da proba só deciden cando non hai proba suficiente. En León a xuíza tiña diante 180 páxinas de xustificantes e a proba testemuñal, valorouno todo e chegou a unha conclusión, e o TSX non pode substituíla pola valoración que propón a recorrente.

A sentenza desmonta tamén os seus cálculos. Usara “algunha aplicación de Google cuxa concreta natureza nin sequera se identifica”, collera os tempos de viaxe que saían dela e sumáraos enteiros como tempo de traballo extra. Así, segundo o TSX, convertía indicios de que fixera certas viaxes en proba directa de horas extra concretas, e non todo desprazamento é tempo extraordinario, porque unha parte facíase dentro da xornada ordinaria.

Que cambiaría o resultado

A reclamación tiña base xurídica. Dende a sentenza Tyco do TXUE (asunto C-266/14, de 2015), para quen non ten centro fixo o traxecto da casa ao primeiro cliente e do último cliente á casa é tempo de traballo. Citouna no seu recurso e o TSX non a contradí, aínda que non chega a aplicala porque as horas non estaban probadas. Se fichase cada mañá ao saír da casa e cada tarde ao volver, o rexistro da propia empresa sería a súa mellor proba, e a discusión centraríase en se eses traxectos eran xornada, que é un terreo moito máis favorable para ela que o de reconstruír dez meses con tíquets.

En Madrid, unha xestora inmobiliaria sen sistema de fichaxe tivo que pagar 41.192 € por unhas 1.200 horas extra calculadas co Excel do propio traballador. Aquela empresa non tiña ningún sistema e o tribunal deu por boa a folla do traballador. Audika si tiña app, e iso pesou máis que os tíquets e os tempos de Google. Algo parecido pasou cun bar de Bizkaia con fichaxe no TPV que os camareiros non usaban.

O artigo 34.9 do Estatuto di que “a empresa garantirá o rexistro diario de xornada”, e garantir inclúe comprobar que o sistema se usa. A favor de Audika xogaron o horario fixo, a mala calidade da proba contraria e que o xulgado dese por probado que o rexistro dependía só da traballadora. Con outros feitos, unha mánager que pasa meses sen fichar sen que ninguén o detecte pode lerse como unha falla tolerada pola empresa, e a propia STS 372/2026 equipara un rexistro con irregularidades graves a non ter rexistro. Que pode facer a empresa ante eses esquecementos explicámolo en Poden sancionarme por esquecerme de fichar?.

Hai un segundo flanco. Segundo a traballadora, o documento de horas de Audika só recollía a presenza en tenda, e os traxectos non constaban en ningures. O TSX non entrou a comprobalo, pero outro tribunal podería facelo. Se o persoal se move entre centros, a empresa ten que fixar por escrito cando empeza a xornada (ao saír da casa ou ao chegar ao primeiro centro) e a fichaxe ten que reflectilo. O novo Real decreto de rexistro horario dixital, que segue en tramitación e sen publicar no BOE, prevé ademais que cada corrección do rexistro se poida rastrexar.

Como o resolve Cleverfy

Cleverfy é un software de control horario e rexistro de xornada para pemes e autónomos. Con equipos que pasan o día dun centro a outro, serve para que todo o equipo fiche e un esquecemento se detecte o mesmo día:

• Fichaxe dende o móbil, nun toque e dende onde estea a persoa, na estrada, nunha tenda ou nunha oficina.
• Avisos e recordatorios configurables antes da hora de fichar e, se aos 15 minutos da hora de entrada ou de saída non fichou, un aviso pola app e por correo.
• Alertas ao responsable coas fichaxes que faltan, para que poida reclamalas ese mesmo día.
• Corrección rastrexable: se alguén deixa a xornada aberta, ao día seguinte a app avísao e proponlle a corrección, e queda rexistrado quen a pediu, quen a validou e por que.

Podes ver os avisos e recordatorios de fichaxe xunto co resto das funcionalidades de Cleverfy, probar Cleverfy gratis 14 días, pedir unha demo ou consultar os plans.

---

Este artigo é información xeral sobre unha resolución xudicial concreta, que aínda non é firme, e non constitúe asesoramento xurídico. Para situacións específicas convén consultar cun avogado laboralista.

Fontes:

• STSJ CL 3834/2026, do 9 de outubro (TSX de Castela e León, Sala do Social de Valladolid, recurso 1693/2026), CENDOJ
• Estatuto dos Traballadores, arts. 26.1, 34.9 e 56.1
• Sentenza do TXUE do 14 de maio de 2019, asunto C-55/18