Un técnico despedido por GPS gaña porque ninguén o avisou

O Tribunal Superior de Xustiza do País Vasco confirmou que o despedimento dun técnico de control de pragas dunha empresa de Bilbao é improcedente. A empresa despediuno porque o GPS da súa furgoneta non cadraba cos partes de traballo que el mesmo enchía, pero o TSX non entrou a decidir se eses partes eran falsos. Os datos do GPS obtivéronse sen informar o traballador como esixe a lei, e sen eles a carta de despedimento quedou sen a súa proba principal.

É a STSJ PV 3377/2026, do 15 de outubro (Sala do Social, recurso de suplicación 1554/2026). A empresa ten que escoller entre readmitir o técnico, con salarios de tramitación de 54,56 € diarios, ou pagarlle 4.200,91 € de indemnización, e ademais carga con 900 € de custas do recurso. Non é firme, porque cabe recurso de casación para a unificación de doutrina ante o Tribunal Supremo.

Partes nunha tableta e unha furgoneta con GPS

O traballador era oficial de primeira dende xuño de 2023, cun salario de 1.659,45 €. Ía de cliente en cliente facendo tratamentos contra pragas e lexionela, e cada servizo podía durar entre 30 e 240 minutos. Nunha tableta anotaba o inicio e o final de cada servizo. Con eses partes a empresa comprobaba que o traballo se fixera, facturáballe ao cliente e calculaba a xornada. A furgoneta era de renting, podía levala á casa para non perder tempo indo á base e levaba un sistema de xeolocalización.

Dende xullo de 2025 a empresa cruzaba diariamente os partes cos datos do GPS. Segundo o prego de cargos, varios días dese mes a tableta situaba o técnico nas instalacións dun cliente mentres a furgoneta estaba en marcha, e despois de rematar a xornada a furgoneta facía traxectos de entre 3 e 20 quilómetros. El respondeu que tiña que cambiala de sitio porque non podía deixala aparcada moito tempo na mesma zona, e que ao saír ía comer á casa da súa filla antes de volver á súa.

O 26 de setembro de 2025 a empresa despediuno por usar a furgoneta para fins persoais en polo menos 11 días de xullo e por falsear os partes e a xornada. O Tribunal de Instancia de Bilbao declarou o despedimento improcedente o 23 de abril de 2026, e o TSX confirmouno.

A xeolocalización de traballadores esixe informar antes

O artigo 90 da LOPDGDD permítelle á empresa usar datos de xeolocalización para controlar o persoal, dentro do poder de dirección do artigo 20.3 do Estatuto dos Traballadores. En contrapartida, ponlle unha condición previa: “os empregadores haberán de informar de forma expresa, clara e inequívoca os traballadores […] acerca da existencia e características destes dispositivos”, e tamén “acerca do posible exercicio dos dereitos de acceso, rectificación, limitación do tratamento e supresión”.

O TSX non cuestiona o GPS en si. “Non negamos a lexitimidade da empresa para utilizar sistemas de xeolocalización”, di a sentenza, sempre que se cumpran eses requisitos. Aquí fallaron os dous. Non constaba unha información expresa sobre o GPS da furgoneta nin sobre os dereitos do traballador respecto dos seus datos.

A única referencia ao GPS estaba no apartado 3.6.1 dun manual de acollida de 34 páxinas, entregado o primeiro día: “a compañía poderá equipar se así o considera os vehículos con sistemas de control por xeoposicionamento”, con datos que podían usarse “incluíndo as disciplinarias”. Para a sala, esas expresións “son potestativas a futuro” e non equivalen a dicirlle ao traballador que a súa furgoneta leva un localizador.

No recurso, a empresa apoiouse tamén nun recibín asinado polo técnico cunha lista de documentos, entre eles unha cláusula de información sobre o tratamento dos seus datos. Non serviu. O tribunal só tiña a lista, non o contido deses documentos, e sen o contido non podía comprobar se cumprían o artigo 90. Tampouco prosperou o argumento de que o traballador sabía que había GPS e que o sistema era proporcionado. A sentenza non discute a proporcionalidade, pero o defecto de información abondou para deixar fóra a proba.

O xuíz pode anular a proba aínda que ninguén o pida

O técnico non impugnou o GPS na súa demanda nin no xuízo. Limitouse a negar os feitos. Foi o Tribunal de Instancia de Bilbao o que, ao ditar sentenza, comprobou pola súa conta se o sistema cumpría a lei. A empresa pediu anular a sentenza por indefensión e por resolver algo que ninguén expuxera.

O TSX rexéitao. O artigo 11.1 da Lei orgánica do poder xudicial (“non producirán efecto as probas obtidas […] violentando os dereitos ou liberdades fundamentais”) e o 90.2 da Lei reguladora da xurisdición social son mandatos imperativos, e segundo a sala “o Xuíz pode e debe de oficio rexeitala ou non valorala en sentenza, aínda que a contraparte gardase silencio”.

No recurso a empresa defendeu que tiña máis probas, como os propios partes do técnico, as testemuñas e un informe de investigación ratificado no xuízo. O TSX non as analiza unha por unha. Os feitos da carta de despedimento apoiábanse nos datos do GPS e, sen eles, a sala confirma a improcedencia.

Que salvaría a proba do GPS

Na nosa opinión, á empresa faltoulle moi pouco. Ao recibir a furgoneta, o técnico asinou un documento que o advertía de que era de renting e de uso exclusivamente profesional. Ese era o momento natural para informar do GPS. Un parágrafo nese mesmo documento, en presente e referido a esa furgoneta, probablemente cambiaría o resultado. Tería que dicir que leva un localizador, que datos garda, para que se usan (tamén con fins disciplinarios) e ante quen se exercen os dereitos de acceso, rectificación, limitación e supresión.

Hai outros tres puntos que calquera política de GPS debería cubrir:

• Escribir en presente e en concreto. “Poderá equipar se así o considera” describe unha posibilidade. A lei pide dicirlle ao traballador que o seu vehículo ten GPS e como funciona.
• Gardar o texto do que se entrega, ademais do recibín. Unha lista asinada de documentos non proba o que dicían. Hai que poder amosarlle ao xuíz o texto exacto que recibiu o traballador.
• Aclarar que pasa fóra da xornada. Se a furgoneta dorme na casa do técnico, convén explicar se o sistema rexistra tamén eses traxectos e para que. O traballador alegouno (“o GPS non pode estar funcionando fóra da miña xornada de traballo”) e a sentenza non entra niso, pero a empresa aforraríase a discusión explicándoo dende o principio.

E se hai representantes dos traballadores, o artigo 90 obriga a informalos tamén a eles.

A mesma regra vale para fichar con localización

O artigo 90 non distingue entre un localizador na furgoneta e a localización que garda unha app ao fichar. As dúas son xeolocalización usada para controlar a actividade, e nos dous casos hai que informar antes, mellor por escrito para poder probalo. A diferenza está no que se recolle. O GPS do vehículo segue a posición todo o día, mentres que a fichaxe con localización só garda onde estaba a persoa no momento de fichar, unha inxerencia moito menor e máis doada de xustificar. Explicámolo na guía É legal fichar con xeolocalización?.

Os tribunais si aceptaron a xeolocalización cando a empresa informou ben. O TSX de Asturias avalou o despedimento dun técnico que fichaba a saída dende a súa casa porque a app só rexistraba a localización ao fichar e o traballador fora informado. E en Castela-A Mancha unha empresa puido reconstruír a xornada dun traballador que se negaba a fichar cos datos de xeolocalización.

Neste caso, a xornada e a duración de cada servizo só constaban nos partes que o propio técnico enchía, e a única forma de contrastalos era un seguimento continuo que acabou fóra do xuízo. Un rexistro con hora e localización no momento da fichaxe, cunha información previa ben feita, dálle á empresa un dato con hora e lugar que non depende do que anote o traballador, sen ter que seguilo todo o día. Cando ese rexistro é fiable, falsealo si acaba en despedimento procedente. E ter un sistema á disposición do traballador tamén pesa a favor da empresa, como pasou cunha mánager que non fichaba.

Como o resolve Cleverfy

Cleverfy é un software de control horario e rexistro de xornada para pemes e autónomos. Nesta sentenza o problema non foi usar o GPS, senón non poder demostrar que se informara antes. Cleverfy cobre ese paso por dous lados:

• Avísate ao activar a localización. Cando activas a xeolocalización, Cleverfy lémbrache que antes tes que informar a cada traballador (que datos se recollen, para que, canto tempo se gardan e que dereitos ten) e lévate á guía legal. Non se activa ata que confirmas que o fixeches, así ninguén descobre o requisito cando xa é tarde. Esa confirmación queda rexistrada, con quen a deu, cando e sobre que versión do aviso.
• Envías a información dende Cleverfy e queda o rastro (módulo Documentos, plan Pro). Compartes a política de fichaxe e localización co persoal, cada persoa confirma que a leu e queda un PDF coa versión exacta, a data e a hora de cada confirmación. É xusto o que lle faltou á empresa desta sentenza, que só puido amosar un recibín cunha lista de documentos.

E no día a día, tamén en equipos que traballan na casa do cliente ou na estrada:

• Só ao fichar, sen seguimento continuo. Entre unha fichaxe e outra non se rexistra nada.
• Opcional, porque é un extra que activa a empresa. Se o teu equipo traballa sempre no mesmo sitio, non che fai falta.
• Unha zona por centro ou por proxecto: marcas o radio de cada centro de traballo ou, co módulo de proxectos, de cada obra, comunidade ou cliente, e as fichaxes feitas fóra quedan sinaladas, sen bloquear a ninguén.
• Correccións rastrexables, con constancia de quen pediu cada cambio nunha fichaxe, quen o aprobou e por que.

O texto da información ao persoal decídelo ti, ou o teu asesor laboral. Cleverfy axúdache a que chegue a cada persoa e a poder demostrar que versión recibiu. Podes ver a localización ao fichar e o xestor documental, probar Cleverfy gratis 14 días, pedir unha demo ou consultar os plans.

---

Este artigo é información xeral sobre unha resolución xudicial concreta, que aínda non é firme, e non constitúe asesoramento xurídico. Para situacións específicas convén consultar cun avogado laboralista.

Fontes:

• STSJ PV 3377/2026, do 15 de outubro (TSX do País Vasco, Sala do Social, recurso 1554/2026), CENDOJ
• Lei orgánica 3/2018 (LOPDGDD), art. 90
• Estatuto dos Traballadores, art. 20.3
• Lei 36/2011, reguladora da xurisdición social, art. 90.2
• Lei orgánica 6/1985, do poder xudicial, art. 11.1