Un bar gaña un xuízo de horas extra con fichaxes esquecidas

Unha camareira dun bar-restaurante de Bizkaia reclamou 5.476 € por 384 horas extra e perdeu. A xuíza do Tribunal de Instancia de Bilbao recoñece na sentenza que a proba da xornada lle corresponde á empresa, e aínda así absolve o bar, porque o bar tiña fichaxe no TPV, cada traballador co seu número, e foron os propios empregados quen admitiron no xuízo que a miúdo non fichaban ao entrar ou ao saír. O rexistro acabou mostrando xornadas de 55 horas e 52 minutos e de 66 horas e 24 minutos seguidas.

É a STIS 2179/2026, do 23 de xullo (Sección do Social, praza n.º 12, sentenza 231/2026). Non é firme, porque cabe recurso de suplicación ante o Tribunal Superior de Xustiza do País Vasco.

Que reclamaba a camareira

A traballadora entrou no bar en marzo de 2024 con 1.773,83 € brutos ao mes e foi despedida con efectos do 31 de marzo de 2025. En conciliación, o 22 de abril, a empresa recoñeceu a improcedencia e pactou con ela unha indemnización de 2.113,90 €. Sete días despois, a camareira presentou a papeleta de conciliación por horas extra, e a empresa esgrimiuno no xuízo como mala fe.

A reclamación sumaba tres partidas entre setembro de 2024 e marzo de 2025: 240 horas extra, 112 horas “de media xornada semanal” e 32 horas dun curso de formación feito en tempo libre. A demanda repartíaas por meses (27 horas en setembro, 42 en outubro…), pero non dicía en que días concretos se fixeran.

Unha fichaxe no TPV que case ninguén usaba

As testemuñas describiron o sistema con detalle. Cada traballador tiña asignado un número e debía marcalo no TPV do bar ao entrar e ao saír. Unha axudante de camareira explicou que intentaban usalo, pero que ao chegar se poñían a traballar directamente e se esquecían. Os compañeiros falaron de esquecementos e de sobrecarga de traballo, e a propia demandante recoñeceu que ás veces non marcaba a entrada ou a saída, e que por non fichar a saída o rexistro chegaba a recoller xornadas de ata 90 horas.

A testemuña máis relevante foi o xerente do local. En maio de 2025, xa presentada a demanda, asinara unha declaración na que afirmaba que no bar non se facían horas extra de forma habitual e que as excepcionais se compensaban con descanso. No xuízo dixo o contrario: que había pouco persoal, que as horas extra eran habituais e que a empresa non as pagaba. Sobre a demandante, en cambio, declarou que non facía dúas ou tres horas extra cada día, e que en ocasións, cando había xente nova, acudían ela ou el a pechar ou a facer a caixa.

Tamén recoñeceu que non corrixía as fichaxes dos demais e que el mesmo non fichaba nunca, porque estaba no local todo o tempo que permanecía aberto. A xuíza subliña que a súa declaración no xuízo contradicía por completo o documento que el mesmo asinara.

Por que a carga da proba non afundiu o bar

A sentenza non discute a doutrina xeral. Cita a sentenza do TXUE de 2019 (asunto C-55/18), unha sentenza do TSX do País Vasco de 2022 e outra do TSX de Cataluña de 2023, e asume que, dende a reforma do artigo 34.9 do Estatuto en marzo de 2019, a carga de probar a xornada lle corresponde á empresa. Se a empresa non acredita que levaba o rexistro, as horas reclamadas pódense dar por boas. Explicámolo con máis detalle no artigo sobre a inversión da carga da proba nas horas extra.

Neste caso, porén, a empresa si implantara o rexistro. Para a xuíza, que o rexistro non reflectise a realidade debíase a esquecementos “non corrixidos ou non notificados polos traballadores á empresa para a súa corrección”. Resúmeo así:

“Era notorio, así, que o sistema non se utilizaba de forma correcta, sendo obriga dos traballadores a súa utilización.”

Con ese punto de partida, a sentenza conclúe que a falta dun rexistro correcto obrigaba a acreditar “de forma feaciente” as horas extra realmente feitas. O texto di “a parte demandada”, pero polo contexto (a continuación reprocha que non se achegase o xustificante do curso de formación) refírese á traballadora. A súa demanda non o conseguía, porque ao desagregar as horas só por meses impedía cotexalas co rexistro achegado pola empresa. A xuíza admite que “poidan existir indicios” de horas extra, pero desestima a reclamación enteira.

O que podería cambiar en suplicación

O rexistro non acreditou a xornada de ninguén, e con fichaxes de 66 horas seguidas tampouco podía. A favor do bar xogaron catro feitos: que o sistema existise, que cada traballador tivese a súa clave, que as testemuñas admitisen que non fichaban e que a demanda chegase sen o detalle dos días. Se a camareira achegase unha táboa día por día coas súas entradas e saídas, apoiada en mensaxes ou nos peches de caixa que ela mesma facía, o rexistro de 66 horas non lle tería servido ao bar para rebatela.

A xuíza cárgalle os erros do rexistro ao persoal, pero o artigo 34.9 di que “a empresa garantirá o rexistro diario de xornada”, e o xerente, que dirixía o local en nome da empresa, sabía que as fichaxes estaban mal e non facía nada por corrixilas. A sentenza destaca que non consta que ninguén avisase a empresa, pero o encargado do bar era a empresa para efectos prácticos. Ademais, a STS 372/2026, de abril, establece que un rexistro con irregularidades de gran magnitude equivale a non ter rexistro, e xornadas de 55 ou 66 horas seguidas encaixan nesa descrición. En suplicación, o TSX do País Vasco podería razoar que un rexistro así non cumpre o que esixe o Estatuto e devolverlle a carga á empresa. O que segue xogando a favor do bar é a falta de concreción da demanda, porque o propio Supremo lle pide ao traballador que cuantifique as súas horas con precisión aínda que a carga recaia na empresa. Explicamos esa sentenza en detalle en cando debe o traballador probar as horas extra segundo o Supremo.

Sen fichaxe, ou coa fichaxe dada por boa

Sen ningún sistema de fichaxe, ao bar pesaríalle a declaración do seu xerente, que recoñeceu horas extra habituais por falta de persoal. Segundo o Supremo, un indicio así trasládalle a carga á empresa mesmo con horario fixo. Sen rexistro que opoñer, o bar tería que demostrar con testemuñas que a camareira non fixo esas horas, e quen fora o seu xerente declaraba na súa contra.

O artigo 35.5 do Estatuto obriga a entregarlle ao traballador, coa nómina, un resumo das horas rexistradas. Se o bar o fixese coas xornadas imposibles dentro, ou pagase nóminas a partir deses datos sen revisalos, o rexistro sería un documento da propia empresa e o argumento de que os erros eran cousa dos traballadores perdería case toda a súa forza. Á marxe do xuízo, un rexistro que non reflicte a xornada real pode acabar nunha infracción grave do artigo 7.5 da LISOS, que inclúe expresamente o rexistro de xornada.

O caso parécese ao dunha pastelaría que evitou pagar 624 horas extra, tamén no País Vasco, aínda que alí o rexistro estaba completo e foi a proba que demostrou que o traballador descansaba.

Como evitar fichaxes esquecidas na hostalaría

Neste bar fallaban os dous extremos da quenda. A axudante contou que ao chegar se poñían a traballar sen fichar, e as xornadas de 90 horas saían de saídas sen marcar. Unha fichaxe aberta corríxese nun minuto á mañá seguinte. Meses despois, coa demanda presentada, só se pode reconstruír con testemuñas. O que cambiariamos neste local:

• Que tamén fiche o encargado. A xuíza non llo reprochou á empresa, pero en suplicación é o dato máis doado para soster que a empresa coñecía os fallos e os toleraba.
• Revisar cada mañá as fichaxes abertas do día anterior e pechalas coa hora real, deixando constancia de quen corrixe, cando e por que.
• Ter por escrito que o persoal debe fichar e avisar dos erros. A xuíza deulle importancia a que non constasen avisos. Que pode facer a empresa ante un esquecemento explicámolo en Poden sancionarme por esquecerme de fichar?.
• Entregar coa nómina o resumo mensual de horas do artigo 35.5. Obriga a mirar o rexistro cada mes, e aí saltarían as xornadas de 55, 66 e 90 horas moito antes do xuízo.

O novo Real decreto de rexistro horario dixital, que segue en tramitación e sen publicar no BOE, prevé ademais que cada modificación do rexistro se poida rastrexar. Se sae así, unha corrección feita a posteriori sen deixar rastro terá aínda menos valor.

Como o resolve Cleverfy

Cleverfy é un software de control horario e rexistro de xornada para pemes e autónomos. Nun local coma este, trátase de que o esquecemento se detecte o mesmo día e non no xuízo:

• Se un empregado non fichou a entrada, a saída ou a pausa, sáltalle un aviso no móbil.
• Pódense configurar recordatorios para cada un deses momentos.
• O responsable recibe alertas das fichaxes que faltan.
• Se alguén deixa a xornada aberta, ao día seguinte a app avísao e proponlle a corrección directamente. Queda rexistrado quen a pediu, quen a validou e por que.

O equipo pode fichar dende o móbil ou dende unha tableta na entrada do local. Se levas un bar ou un restaurante, mira como funciona o noso software de control horario para hostalaría, próbao gratis 14 días, pide unha demo ou consulta os plans.

---

Este artigo é información xeral sobre unha resolución xudicial concreta, que aínda non é firme, e non constitúe asesoramento xurídico. Para situacións específicas convén consultar cun avogado laboralista.

Fontes:

• STIS 2179/2026, do 23 de xullo (Tribunal de Instancia de Bilbao, Sección do Social), CENDOJ
• Estatuto dos Traballadores, arts. 34.9 e 35.5
• Sentenza do TXUE do 14 de maio de 2019, asunto C-55/18
• LISOS (RD lexislativo 5/2000), art. 7.5