Unha empresa acusa unha traballadora de non fichar e perde o xuízo por non ter o rexistro de xornada

O Tribunal Superior de Xustiza de Cataluña estimou en parte o recurso dunha traballadora á que a súa empresa acusaba de non fichar. O desenlace ten un xiro incómodo para calquera empresario: a obriga de levar o rexistro de xornada recae sobre a empresa, esta non o achegou, e sen ese documento a Sala non deu por acreditada a súa versión dos feitos.

Que discutían as partes

A empresa defendía que a traballadora non cumpría o seu horario e que non deixaba constancia da súa xornada. O rexistro diario, que tería permitido contrastar quen traballaba e cando, non chegou aos autos. Quen tiña que o ter presentado era a empresa, porque é a responsable legal de xeralo e conservalo.

O caso chegaba ademais cun obstáculo previo. En primeira instancia rexeitárase a demanda ao negar que existise unha verdadeira relación laboral, de xeito que o xulgado nin sequera entrou a valorar o despedimento. O Tribunal Superior revogou ese criterio, declarou que o asunto correspondía á xurisdición social e, xa sobre o fondo, cualificou o despedimento de improcedente. Condenou a empresa a readmitir a traballadora ou indemnizala, a elección da empresa, con salarios de tramitación de 74,07 euros diarios desde o despedimento ata a readmisión efectiva.

Por que a ausencia do rexistro se volve contra a empresa

O artigo 34.9 do Estatuto dos Traballadores non deixa a obriga no aire. O rexistro diario é do empresario: debe levalo, conservalo catro anos e telo dispoñible para o persoal, os seus representantes e a Inspección. Cando ese rexistro non aparece, o baleiro probatorio non o soporta o traballador, que non tiña o deber de crealo, senón a empresa.

A empresa sostiña que a traballadora non fichaba. Acreditar esa circunstancia tería sido sinxelo achegando o rexistro de xornada obrigatorio, pero ese rexistro non chegou aos autos. Sen el, a Sala non quedou vinculada á versión da empresa e puido apartarse dos feitos que daba por certos. A carga de probar ese punto recaía sobre a empresa, e o documento co que o debía facer nunca se achegou.

Este criterio conecta cunha liña consolidada na xurisdición social. Nas reclamacións de horas extra, os tribunais hai tempo que trasladan o custo da falta de rexistro á empresa, e non ao traballador que reclama. A sentenza catalá aplica a mesma lóxica en sentido inverso: cando é a empresa a que ataca apoiándose na xornada, tamén necesita o rexistro para soster a súa tese.

E se o traballador non ficha, que pode achegar a empresa?

Se o traballador non fichaba, como demostra a empresa que non o facía? A empresa ten que poder amosar que cumpriu co rexistro que a lei lle esixe. Ese rexistro abarca máis que os fichaxes do traballador. É o documento diario que está obrigada a levar para cada empregado, coa totalización das horas e o detalle de cada día.

Nese rexistro, os días sen fichaxe anótanse como unha incidencia e quedan documentados coa súa data. A empresa controla o mes, péchao por empregado, deixa constancia dos días que faltou o fichaxe e trasládalle ese resumo ao traballador. Con iso chega ao xuízo cun documento propio, mantido no tempo e comunicado, que reflicte tanto o traballado como as ausencias de rexistro. A iso súmanse os requirimentos para que fichase e calquera outra proba da actividade.

Á empresa do caso faltoulle precisamente iso. Ao non achegar ningún rexistro, non puido probar a súa acusación, e esa falta de rexistro xogou na súa contra.

Como o resolve Cleverfy

Ese documento é xustamente o que Cleverfy xera só. Garda o rexistro diario de cada empregado, coa hora exacta de entrada, saída e pausas, e totaliza as horas por día e por mes. O seu peche mensual produce un documento por empregado, detecta de forma automática as incidencias (os días sen fichaxe entre elas) e permite enviar ese resumo a cada traballador. Todo queda conservado durante os catro anos que esixe a lei. O día que a xornada acabe nun xulgado, a empresa chega cun rexistro completo e mantido, e non sen nada que amosar como lle pasou á do caso.

Información xurídica de carácter xeral, non constitúe asesoramento legal. Fonte: Tribunal Superior de Xustiza de Cataluña, Sala do Social, sentenza do 6 de xullo de 2026 (recurso de suplicación 6726/2025, ECLI:ES:TSJCAT:2026:5831). Consulta a resolución no resolución no CENDOJ.